BEN İYİLEŞTİM ...

Acıların da bir ömrü vardır.

Bir yerden sonra eskisi kadar acıtmaz bizi.

Çünkü hiçbir acı sonsuza dek sürmez.

Bir süre yaşanmayı talep eder, biz de bir süre yaşarız ve sonra giderler.

Ama bazılarımız bazen o acılarla o kadar bütünleşmiştir ki canının artık eskisi kadar acımadığını hatta o acının kendisini terk ettiğini fark etmez bile. Oysa özgürdür artık.

Bir zamanlar kendisini kapattığı o kafesin kapısı 

Açıktır artık.

Ama kendisini yaşadığı sıkıntı ve acılarla hayatın akışına bırakmıştır. Bu ıstıraptır.

İnsan ne yaşarsa yaşasın, bir yerden sonra ayağa kalkmalı, o kapıdan çıkmalı ve önüne bakmalıdır.

Daima önüne.

Kendisini acıya teslim etmiş, artık ayağa kalkması gereken ama bir türlü gözünü açamayanlara küçük bir hatırlatma:

Sadece ölü balıklar akıntıya kapılır.

Düşmüş olabilirsin belki ama sen hala hayattasın.

Artık ayağa kalkmalısın, bazı insanların ve acılara haykırmalısınız:

Ben iyileştim!

Tam zamanı.

Eskiler ne güzel söylemiş:

Musibetler misafirdir.

Evde sabrı görmezse, yatıya kalır.